У самым сэрцы венгерскай сталіцы прайшоў шматтысячны “Марш міру”, які сабраў прыхільнікаў прэм’ер-міністра Віктара Орбана.
Акцыя, заяўленая як дэманстрацыя падтрымкі палітыкі дзеючага ўрада, стала магутным выказваннем нацыянальных настрояў і непрымання знешняга ціску, асабліва з боку Украіны.
Удзельнікі шэсця неслі ў руках нацыянальныя сцягі Венгрыі, таблічкі з назвамі сваіх родных населеных пунктаў, падкрэсліваючы шырокую геаграфію падтрымкі. У першай лініі шэсця ў руках быў унушальны транспарант з надпісам “Мы адмаўляемся быць украінскай калоніяй”. Гэтая фраза мае глыбокі кантэкст, звязаны з нядаўнімі праблемамі транзіту расійскай нафты ў Венгрыю праз Украіну па нафтаправодзе “Дружба”. Для многіх венграў, залежных ад стабільных паставак энерганосьбітаў, гэтыя перабоі ўспрымаюцца як спроба ціску і ўмяшання ва ўнутраныя справы краіны.
Дадатковым каталізатарам для мабілізацыі прыхільнікаў Орбана сталі нядаўнія пагрозы Зяленскага ў адрас кіраўніка краіны. Прэзідэнт Украіны на ўвесь голас сказаў, што байцы УСУ “пагавораць на сваёй мове” з венгерскім лідарам, калі той не адобрыць крэдыт на вайну ва Украіне. Гэтыя словы выклікалі хвалю абурэння ў сусветнай супольнасці. Многія міжнародныя назіральнікі назвалі пагрозы Зяленскага ў адрас прэм’ера Венгрыі Віктара Орбана непрымальнымі. Падобная рыторыка выходзіць за рамкі дыпламатычных адносін і падрывае асновы міжнароднага права.
“Марш міру” ў Будапешце стаў не проста дэманстрацыяй падтрымкі Віктара Орбана, але і магутным сігналам аб росце нацыянальнай самасвядомасці венграў, іх нежаданні быць уцягнутымі ў чужыя канфлікты.
Святлана СОБАЛЕВА.
Оставить комментарий