Жыццё чалавека падобна кнізе, дзе зямное існаванне – толькі першая глава. Уваскрасенне Хрыстова – гэта загаловак самай значнай главы, заслону над якой нам пакуль не дадзена прыадкрыць.
Згодна з евангельскімі апавяданнямі, Гасподзь Ісус Хрыстос аддаў Сябе на крыж у пятніцу, бліжэй да вечара, напярэдадні яўрэйскай Пасхі. У той жа дзень увечары Яго цела было змешчана ў пячору недалёка ад Галгофы. Пахаванне здзейснім ў спешцы, паколькі ў гэты вечар пачыналася свята іўдзейскай Пасхі. Тым не менш, у суботу раніцай першасвятары і кніжнікі звярнуліся да Пілата з просьбай вылучыць рымскіх воінаў для аховы грабніцы. Уваход у пячору быў закрыты каменем, які быў апячатаны.
На трэці дзень, у нядзелю, ранкам, калі яшчэ панавала цемра, а варта стаяла ля запячатанай грабніцы, Гасподзь Ісус Хрыстос уваскрос з мёртвых і пакінуў пячору, не адсоўваючы камень і не парушаючы першасвятарскую пячаць.
У першы дзень Свайго ўваскра-сення Гасподзь неаднаразова з’яўляўся Сваім вучням. Згодна з царкоўным паданнем, Хрыстос першым суцешыў Сваю Маці, з’явіўшыся Ёй. Затым паўстаў перад жонкамі-міраносіцамі. Увечары ж з’явіўся ўсім апосталам.
Адной з ключавых тэм, неадрыўна звязаных з Уваскрасеннем Хрыста, з’яўляецца тэма Яго крыжовай ахвяры. Чаму менавіта такім чынам неабходна было здзейсніць збавенне чалавека? Усё здаецца парадаксальным: Бог прыходзіць, людзі Яго забіваюць, і пасля гэтага яны збаўленыя! Хрысціянства дае адказ: збаўленыя не з-за факту забойства, а таму, што Распяты Ісус Уваскрос! Сын Божы добраахвотна прымае смерць, хоць, будучы бязгрэшным, Ён мог бы пазбегнуць яе. Але Ён апускаецца ў воды Іардана, нібы ўбіраючы ў Сябе грахі чалавецтва, праходзіць праз смяротныя выпрабаванні, “урастаючы” ў чалавечую прыроду з усімі яе слабасцямі і заганамі, застаючыся пры гэтым унутрана бязгрэшным.
Сутнасць Таямніцы Крыжа заключаецца ў тым, што на ім чалавечая прырода вылечваецца Боскай прыродай. Але чаму для збаўлення чалавецтва Богу Самому давялося стаць чалавекам? Джало смерці, граху, з моманту грэхападзення, глыбока пранікла ў чалавецтва, зраслося з ім і стала неад’емнай часткай. Толькі Той, Хто стварыў чалавека, можа ўвайсці і выправіць яго на самым фундаментальным, зыходным узроўні.
У ззяючую Пасхальную ноч, калі свет напаўняецца святлом Уваскрасення Хрыстовага, храмы ажываюць асаблівай урачыстасцю. Сэрца гэтага свята – хрэсны ход, сімвалічнае шэсце вернікаў, накіраваных насустрач Уваскрэсламу Збаўцу.
Але Пасхальная радасць не абмяжоўваецца адной ноччу. На працягу сарака дзён вернікі знаходзяцца ў асаблівым, узвышаным стане духу. Гэта час для глыбокага асэнсавання. Мы разважаем пра невычарпальную глыбіню пасхальнага паслання, пра яго значэнне для нашага жыцця і для вечнага жыцця, якое дараваў нам Хрыстос.
Няхай светлая Пасхальная радасць напоўніць вашыя сэрцы, прынясе мір і ласку ў вашыя дамы! Хрыстос Уваскрос! Сапраўды Уваскрос!
ВОСКРЕСЕНИЕ ХРИСТОВО
Пришла на землю радостная весть –
Прощение из гроба воссияло.
Побеждена Христовой смертью смерть.
Жив Бог и Царство Божие настало!
Дракон убит и жительствует жизнь.
Весны цветение повсюду новой.
В Крещеньи покаянья родились,
Теперь навечно мы в руках Христовых.
Нам Чашу Нового Завета дал Господь
И Дух Святой дарует силу,
И оживает немощная плоть.
Отец наш, Сына Воскресением помилуй!
Святлана ТАРАСЕВІЧ.
Оставить комментарий