ГОД БЕЛАРУСКАЙ ЖАНЧЫНЫ: Любоў да працы, якая перадаецца па спадчыне

Рэдакцыя “Петрыкаўскіх навін” працягвае серыю публікацый у рамках праекта “Прафесійнае люстэрка”, прысвечанага Году беларускай жанчыны.
Гераіні сённяшняга аповеду – прадстаўніцы аграпрамысловага комплексу: даяркі аддзялення “Вялаўск” СУП “Палессе-Аграінвест” Валянціна Пратасевіч і яе дачка Марыя Шарова.

Для Валянціны Паўлаўны выбар прафесіі быў прадвызначаны самім жыццём. Жанчына прызнаецца: у іх сям’і праца на мясцовай ферме – гэта ўжо даўняя традыцыя.

– Па жаночай лініі ўсе мае родныя – і маці, і бабуля – працавалі тут даяркамі. Ды і бацька з дзедам таксама ўсё жыццё аддалі роднай ферме, – пачынае размову зямлячка. – Таму, калі прыйшоў час выбіраць свой прафесійны шлях, я ўжо не сумнявалася.

Пасля заканчэння мясцовай базавай школы гераіня паступіла ў Рэчыцкі сельгастэхнікум. Атрымаўшы дыплом, не раздумваючы, вярнулася ў родную вёску. З 1985 года і па сённяшні дзень яна верная гэтай гаспадарцы. За чатыры дзесяцігоддзі працы Валянціна Паўлаўна стала сапраўдным майстрам сваёй справы, на якога раўняюцца маладыя.

– Праца на ферме ніколі не лічылася лёгкай. Пакуль вёска яшчэ спіць, даяркі ўжо спяшаюцца на ферму: першая дойка пачынаецца ў пяць раніцы. Але я не скарджуся. Скажу шчыра: сельская гаспадарка за апошнія гады змянілася, – дзеліцца думкамі даярка. – Я назіраю, як ідзе наперад дадзеная галіна. Людзі сталі па-іншаму ставіцца да сваіх абавязкаў. І гэта зразумела: сёння ў нас ёсць усе ўмовы для працы, годная заработная плата, сацыяльны пакет.

Сельская гаспадарка стала ладам жыцця і для дваіх дзяцей жанчыны. У тым жа аддзяленні “Вялаўск” працуе трактарыстам сын гераіні і даяркай дачка, з якой мы і працягнулі гутарку.

Гледзячы на сваю маці, якая ўсё жыццё прысвяціла нялёгкай сельскай працы, Марыя Шарова яшчэ ў школьныя гады зразумела, кім хоча стаць. Яна часта прыходзіла на ферму, бачыла, як даяркі клапоцяцца пра жывёлу, і паступова пазнавала ўсе нюансы гэтай справы. Пасля заканчэння школы пытанне выбару прафесіі нават не стаяла – выпускніца пайшла на тую ж ферму, дзе працавала маці.

Марыя Васільеўна не хавае: спачатку было няпроста – прыйшла ў прафесію будучы зусім маладой. Але паступова ўцягнулася.

– Маці для мяне – галоўны настаўнік, – прызнаецца жанчына. – Яна навучыла не толькі тэхнічным нюансам працы, але і галоўнаму – быць цярплівай і ўважлівай да кожнай жывёліны. Падыходзіць да кароўкі з ласкай , тады і аддача будзе адпаведнай.

Пры размове з Марыяй Шаровай я даведалася, што яна з мужам выхоўвае пецярых дзяцей, і кожны з іх – іх гонар. Дзве старэйшыя атрымліваць адукацыю ў Лоеўскім педагагічным каледжы, трое наведваюць школу і дзіцячы садок у Скрыгалаве.

Нягледзячы на тое, што праца на ферме патрабуе шмат сіл і часу, жанчына паспявае ўсё: і быць клапатлівай матуляй, і заставацца адказным работнікам. На пытанне: ці хацела б яна, каб хтосьці з дзяцей, як некалі яна сама, пайшлі па яе слядах, даярка адказала шчыра:

– Я буду толькі рада. Гэта сумленная і патрэбная праца.

Сёння Валянціна Пратасевіч і Марыя Шарова – калегі. Маці і дачка разам выходзяць на змену на раздой 150 цялушак, падтрымліваюць адна адну. У аддзяленні “Вялаўск” іх ведаюць як адказных і старанных работніц. Мае гераіні – прыклад сапраўднай беларускай жанчыны: моцнай, працавітай і адданай сваёй зямлі.

Святлана СОБАЛЕВА,
фота аўтара.