Красавік увайшоў у наша жыццё нетаропка, як добры стары сябар, якога даўно чакалі. У ім не было той гучнай, бурнай радасці, што звычайна суправаджае раннюю вясну, калі яна толькі-толькі нясмела прачынаецца і выпрабоўвае свае сілы. Ён не спяшаецца раскрываць свае карты, нібы дасведчаны ігрок, які ведае цану кожнаму ходу. Паветра напоена тонкім водарам вільготнай зямлі і першых, ледзь прыкметных пупышак. Сонца, хоць і свеціць ужо па-вясноваму ласкава, не абпальвае, а толькі мякка сагравае. Спеў птушак гучыць не так звонка і настойліва, як у больш раннія дні вясны.
Калі вечар апускаецца на зямлю, афарбоўваючы неба ў далікатныя, пастэльныя тоны, хочацца ўладкавацца на лаўцы, слухаць стракат цвыркуноў і адчуваць, як у душы разліваецца спакой. У гэтым спакоі, у гэтай цішыні, здаецца, што само паветра прасякнута ўспамінамі. Негучнымі, як шэпт, але настолькі выразнымі, што можна амаль адчуць дотык чыёйсьці рукі, пачуць даўно змоўклы смех. У такія моманты я ўспамінаю і іншыя красавікі. Красавікі юнацтва, калі здавалася, што ўвесь свет ляжыць ля ног, і кожная вясна – гэта пачатак чагосьці грандыёзнага, непазбежнага.
Цяпер жа, усё гэта здаецца такім далёкім, такім няўлоўным. Не тое каб сумным, не. Хутчэй, светлым сумам, які не раніць, а толькі нагадвае пра тое, што жыццё – гэта чарада імгненняў, кожнае з якіх каштоўнае па-свойму.
І вось светам авалодвае ноч. Я адчуваю, як унутры мяне нешта змяняецца, супакойваецца, уціхамірваецца. Нібы красавік, сваёй ціхай прысутнасцю, змывае з душы назапашаную стомленасць, прыносіць з сабой прахалоду і свежасць. І я ведаю, што заўтра будзе новы дзень. Магчыма, туманны, магчыма, сонечны. Але ён будзе. І ў гэтым уся прыгажосць месяца – у яго неспешнасці, у яго абяцанні, у яго ціхай, але такой глыбокай красе.
Менавіта ў гэтай цішыні, у гэтым ледзьве ўлоўным шэпце прыроды, што абуджаецца, мы знаходзім водгукі саміх сябе. Ён запрашае нас да дыялогу, да таго, каб пачуць не толькі спеў птушак, але і ціхі голас уласнай душы, які часта заглушаецца мітуснёй штодзённасці. У яго задуменнасці ёсць мудрасць, у яго нетаропкасці – сіла. Ён вучыць нас таму, што сапраўдная прыгажосць часта хаваецца ў прастаце, у ледзьве заўважных дэталях, у прадчуванні чагосьці большага, што яшчэ толькі рыхтуецца нарадзіцца.
Святлана ТАРАСЕВІЧ.
Фота Марыі ТАМКО.
Оставить комментарий