Знайсці гармонію ў працы і жыцці

Лясная прамысловасць – гэта не проста спіл дрэў, гэта мастацтва, дакладнасць і любоў да прыроды. Менавіта так лічыць Яўгеній Слесараў, вальшчык Міхедавіцкага лясніцтва, які пацвердзіў свой высокі прафесіяналізм у асабістым заліку на абласных спаборніцтвах “Лесаруб-2026”.

Вынік Яўгенія Мікалаевіча  ў валцы дрэў ўразіў журы і гледачоў: усяго 1 хвіліна 40 секунд пры заліковых трох хвілінах! У праграме спаборніцтваў – замена ланцуга, распілоўка камбінаваным рэзам, дакладная распілоўка, абразанне сукоў.

Ад повара да вальшчыка
Шлях Яўгенія да прафесіі лесаруба быў не зусім звычайным. Родам ён з гарадскога пасёлка Капаткевічы. Пасля заканчэння 9-ці класаў юнак паступіў у Жыткавіцкае вучылішча, дзе засвоіў прафесію повара. Менавіта там ён спаткаў сваё каханне – будучую жонку Святлану, якая вучылася па той жа спецыяльнасці.
Пасля вучобы была служба ў ракетных войсках. Вярнуўшыся дадому, маладая сям’я вырашыла жыць на малой радзіме Святланы – у аграгарадку Бабунічы. Менавіта тады Яўгеній упершыню прыйшоў у Міхедавіцкае лясніцтва. Пачынаў звычайным лесарубам. Праз некаторы час прайшоў навучанне на вальшчыка і вось ужо больш за 15 гадоў герой артыкула добрасумленна працуе ў лясной гаспадарцы.

Дакладнасць  і вытрымка
– Праца вальшчыка – гэта не толькі фізічная сіла. Гэта ювелірная дакладнасць. Неабходна ўлічыць нахіл дрэва, напрамак ветру, стан драўніны, каб паваліць ствол менавіта ў патрэбным напрамку, не пашкодзіўшы суседнія дрэвы, – дзеліцца суразмоўца. – З напарнікам Анатоліем Каралём разам працуем не першы год, таму добра разумеем адзін аднаго, як кажуць, з паўслова. Наша праца патрабуе максімальнай канцэнтрацыі, ведання тэхнікі бяспекі і канечне, бездакорнага валодання інструментам.
Падчас гутаркі адчувалася, як моцна наш герой адданы лесу і сваёй справе. Ён не раз быў у лідарах на прафесіянальных спаборніцтвах лясгаса.
– Мне прыемна, што я стаў лепшым вальшчыкам лесу ў вобласці. Ці ёсць у гэтым нейкі сакрэт? Напэўна, не. Трэба любіць тое, што робіш.

Галоўны скарб – сям’я
За працоўнымі подзвігамі Яўгенія стаіць моцны тыл – яго вялікая і дружная сям’я. Герой артыкула – шматдзетны бацька шасцярых дзетак: Юліі, Дар’і, Ксеніі, Данііла, Вячаслава і Вадзіма.
Жыццё ідзе сваёй чаргою: старэйшыя дачкі Юлія і Дар’я ўжо стварылі свае сем’і, падарыўшы Яўгенію радасць стаць дзядулем – у героя ўжо падрастае ўнук Мацвей. Разам з жонкай мужчына пабудаваў у Бабунічах вялікі прыгожы дом. Дзеці – іх галоўнае багацце і радасць. Магчыма, менавіта гэта спалучэнне – любімая праца і шчаслівая сям’я – і дае тыя самыя сілы.

Марыя ТАМКО, фота аўтара.