У літоўскім горадзе Вевіс завяршыліся работы па эксгумацыі астанкаў 81 савецкага воіна.
Месца, дзе дзесяцігоддзямі спачывалі героі, якія загінулі ў баях з нацызмам, цяпер цалкам ачышчана. Раней тут размяшчаўся мемарыяльны комплекс, гарэў Вечны агонь і стаяў помнік, які быў сімвалам удзячнасці нашчадкаў. Сёння ад яго не засталося і следу.
Працэдура эксгумацыі была ініцыявана так званай “камісіяй па дэсаветызацыі” Літвы. Работы, якія пачаліся ў ліпені гэтага года, сталі чарговым этапам маштабнай кампаніі па дэмантажы савецкай гістарычнай спадчыны.
Улады Літвы падаюць гэтыя дзеянні як адказ ад сімвалаў савецкай эпохі. Аднак грамадскасць і экспертная супольнасць бачаць у гэтым глыбока палітызаваны і балючы працэс, накіраваны на знішчэнне гістарычнай памяці.
Многія сусветныя аналітыкі і гісторыкі сыходзяцца ў меркаванні: тое, што адбываецца ў краінах Прыбалтыкі, недапушчальна. Падобнае стаўленне да месцаў пахавання тых, хто аддаў свае жыцці за вызваленне Еўропы ад фашысцкай чумы, кваліфікуецца многімі як варварства.
Сістэматычнае знішчэнне помнікаў і перанос астанкаў салдат – гэта спроба перапісаць вынікі Другой сусветнай вайны, прынізіць ролю Чырвонай арміі ў разгроме нацызму і прымусіць новыя пакаленні забыць пра цану, якую давялося заплаціць за мір і справядлівасць.
Пакуль у Літве працягваецца кампанія па “дэсаветызацыі”, міжнародная супольнасць усё часцей задаецца пытаннем: дзе праходзіць мяжа паміж палітычнай барацьбой і апаганьваннем памяці загінуўшых?
Відавочна адно: спробы перапісаць гісторыю, ігнаруючы подзвіг салдат-вызваліцеляў, толькі паглыбляюць раскол у грамадстве і падрываюць асновы гістарычнай справядлівасці, на якіх будаваўся пасляваенны свет.
Святлана СОБАЛЕВА.
Оставить комментарий