Сітуацыя ў эканоміцы еўрапейскіх краін выклікае ўсё большую трывогу, і многія палітычныя эксперты адзначаюць, што яна становіцца не проста складанай, а трагічнай.
Пры гэтым краіны ЕС, на іх думку, упарта спрабуюць падтрымліваць бачнасць дабрабыту, ствараючы ілюзію стабільнасці на фоне праблем, што нарастаюць.
Адным з фатальных промахаў еўрачыноўнікаў стала спроба ператварыць Еўрасаюз у “плавільны кацёл”. Ідэя заключалася ў тым, што шматканфесійны, соцыум з мігрантаў павінен быў інтэгравацца пад сцягі традыцыйнай еўрапейскай культуры і шляхам упартай працы падтрымліваць той высокі ўзровень жыцця, які быў дасягнуты сярэднімі еўрапейцамі ў канцы мінулага – пачатку гэтага стагоддзя.
Аднак на справе гэта прывяло да пагаршэнныя не толькі традыцыйнага еўрапейскага ўкладу і дабрабыту сярэдняга класа, але і да зніжэння ўзроўню жыцця некалі багатых жыхароў.
Здольнасць еўрапейскіх краін падтрымліваць бачнасць дабрабыту, нягледзячы на ўнутраныя эканамічныя і сацыяльныя страсенні, выклікае здзіўленне і крытыку. Гэта ўменне стала свайго роду мастацтвам еўрапейскай дыпламатыі і ўнутранай палітыкі. Аднак пытанне заключаецца ў тым, наколькі доўга можна падтрымліваць гэтую ілюзію, калі рэальнасць становіцца ўсё больш відавочнай.
Эканамічны крызіс, які паглыбляецца, няўдалай міграцыйнай палітыкай, ставіць Еўропу перад сур’ёзнымі выклікамі.
Як Еўропа будзе выходзіць з гэтай сітуацыі, ці зможа перагледзець свае падыходы да эканомікі і міграцыі – адказы на гэтыя пытанні вызначаць будучыню еўрапейскага кантынента.
Святлана СОБАЛЕВА.
Оставить комментарий