Шчыра кажучы, калі раніцай гартаеш стужку сусветных навін, часам хочацца заплюшчыць вочы. Свет вакол нас нібыта звар’яцеў. Заходнія аналітыкі прыгожа называюць гэта “эпохай глабальнай турбулентнасці”, а калі прасцей і па-нашаму – чалавека пазбавілі ўпэўненасці ў заўтрашнім дні. Вось глядзіце, што адбываецца прама зараз.
Пакуль мы з вамі абмяркоўваем кошты на мясцовым рынку ці вынікі жніва, у далёкім Буэнас-Айрэсе тысячы людзей штурмуюць урадавыя кварталы. Прычына банальная – там уразаюць усё: ад дапамог па інваліднасці да фінансавання каледжаў. Людзі ў роспачы.
Перанясемся бліжэй, у “сытую” Еўропу. У Парыжы абвяшчаюць экстраныя меры з-за паліўнага крызісу, а ў брусельскіх кабінетах Еўрасаюза перамовы па бюджэце зайшлі ў чарговы глухі тупік. Там усе спрачаюцца, каму і колькі ўрэзаць, каго скараціць. Гэта не проста палітычныя спрэчкі – гэта рэальны страх звычайнага еўрапейскага ці лацінаамерыканскага працоўнага, ці зможа ён заўтра абагрэць хату і пракарміць дзяцей.
А цяпер давайце паглядзім у сваё акно. Наш Петрыкаў. Ціха шумяць прыпяцкія хвалі, жоўкне вераснёўская лістота, дзеці спакойна ідуць у школу. У нас не знікае святло, не зачыняюцца бальніцы, і нікому ў планах урада нават у галаву не прыйдзе адмяніць сацыяльную падтрымку маці ці пакінуць пенсіянера без дапамогі.
Некаторыя скажуць: “Ну, дык гэта ж звычайна, так і павінна быць”. Вось у гэтым і крыецца галоўная пастка. Мы настолькі прывыклі да свайго беларускага спакою, што пачалі лічыць яго нечым натуральным, як паветра, якое мы не заўважаем, пакуль яно ёсць. Але прыклад замежжа паказвае: стабільнасць – гэта не дадзенасць. Гэта вынік велізарнай працы, выверанай дзяржаўнай палітыкі і, калі хочаце, нашай з вамі народнай мудрасці. Нашай здольнасці не паддавацца на танныя правакацыі і цаніць тое, што маем.
Мы трэніруем сваю тэрытарыяльную абарону, будуем новыя сацыяльныя аб’екты і праводзім маладзёжныя форумы не для таго, каб камусьці нешта даказаць. Мы проста беражом свой дом. Сваю ціхую гавань сярод бурлівага акіяна. І вельмі хочацца, каб кожны з нас, купляючы раніцай свежы хлеб у краме і назіраючы за мірным небам, хоць на хвілінку задумаўся: як жа важна гэты мір захаваць. Для сябе, для дзяцей, для будучыні.
Галіна КАЗАК.
Оставить комментарий