Капаткевіцкі сацыяльны пансіянат “Палессе” ўжо многа гадоў аказвае дапамогу людзям, якія трапілі ў цяжкія жыццёвыя абставіны. Медыцынскаму абслугоўванню пражываючых надаецца асаблівая ўвага, таму маладым адказным спецыялістам калектыў установы заўсёды рады.
Ксенія і Анастасія не так даўно пачалі сваю працу ў пансіянаце, але за гэты час упэўніліся ў важнасці сваёй прафесіі.
Ксенія Ляшчынская працуе ва ўстанове 3-ці год. Пасля адпрацоўкі, якая цягнулася 2 гады, прыняла рашэнне застацца на працоўным месцы:
– Ведаеце, у школьныя гады я чамусьці вырашыла для сябе стаць юрыстам, прафесія дастаткова запатрабаваная і папулярная. Але за апошнія паўгода, перад паступленнем, з’явіліся сумненні, і я вырашыла паспрабаваць сябе ў іншым накірунку, – успамінае Ксенія. – Насамрэч, я з дзяцінства марыла дапамагаць людзям, таму магчыма гэта і паспрыяла майму выбару.
Дарэчы, выбар дзяўчынкі здзівіў яе сям’ю, так як ніхто з родзічаў Ксеніі не звязаны з медыцынай. Але бацькі поўнасцю падтрымалі дачку.
– Пасля школы было нялёгка прывыкнуць да вялікіх нагрузак, але на ўсё трэба час. Вучоба была для мяне цікавай і насычанай, а практыкі падрыхтавалі нас, студэнтаў, да далейшай працы, але ўжо ў якасці спецыялістаў. Студэнтаў медыцынскага каледжа рыхтавалі як сапраўдных салдат, бо ў гэтай прафесіі трэба мець моцны характар і вытрымку. Падчас практыкі мне прыйшлося сутыкнуцца з рознымі выпадкамі: і выздараўленне пацыента, і смерць, але нас рыхтавалі і да гэтага. – працягвае суразмоўца, – было складана і ў тым плане, што практыка прыпала як раз на час успышкі кавіду.
Ксенія не хавае: падчас практыкі ў анкалагічным дыспансеры ўсёй групе было складана. Многія без слёз не маглі глядзець на цяжка хворых пацыентаў, сярод якіх былі і маленькія дзеткі. Але медыцынскія работнікі адразу далі зразумець, што эмоцыі трэба пакінуць па-за бальніцай, як бы не было складана.
– Пасля заканчэння каледжа на адпрацоўку я прыйшла ў Капаткевіцкі сацыяльны пансіянат “Палессе”. З першага дня калектыў прыняў добра, кожны прапаноўваў сваю дапамогу. Першыя 2 гады я працавала ў працэдурным кабінеце, зараз – на пасту. У мае абавязкі ўваходзіць паставіць укол, збяспечыць прыём лекаў пацыентам, паставіць капельніцы і многае іншае.
У працы з пацыентамі ёсць свае асаблівасці: колькі людзей, столькі і характараў, таму да кожнага трэба знайсці падыход.
– Многа думаю пра далейшае жыццё. Пакуль у планах на бліжэйшы час прайсці курсы, думаю, гэта будзе масаж. Упэўнена, што прафесію не змяню, але хацелася б удасканаліць свае веды ў медыцыне.
Лёс Анастасіі Шчарбатай у нечым падобны да Ксеніі, нездарма дзяўчаты адразу знайшлі агульную мову і па сённяшні дзень дапамагаюць адна адной:
– Родам я з Мазыра. З выбарам прафесіі было цяжка вызначыцца, – пачала дыялог Анастасія. – Бацькі раілі паступаць на бухгалтара, але я разумела, што гэта зусім не мая прафесія. Медыцына – вось на чым спыніўся мой выбар. Так я стала студэнткай Мазырскага медыцынскага каледжа.
Дарэчы, у сям’і дзяўчынкі няма ніводнага родзіча з медыцынскай адукацыяй: маці – настаўнік, бацька – вальшчык лесу.
– Першы курс вучобы для ўсёй групы даўся нялёгка, многія пакінулі каледж ужо на 3-ці дзень вучобы. Я разумела, што трэба прывыкнуць да нагрузкі, адразу лёгка не будзе. На практыцы давялося бачыць рознае, асабліва цяжка было працаваць у рэанімацыі. Кожнага чалавека шкада, гэта зразумела, але мы разумелі, якую прафесію выбралі, – працягвае малады спецыяліст.
Калі прыйшоў час адпрацоўкі, дзяўчынка была накіравана ў Капаткевіцкі сацыяльны пансіянат. Бацькі спачатку хацелі ўнесці грошы, каб дачка магла працаваць у родным горадзе, але вырашылі даведацца пра ўмовы будучай працы.
– Пры сустрэчы з дырэктарам пансіяната адразу склаліся прыемныя ўражанні ад установы у цэлым. Мне падрабязна расказалі пра графік работы, абавязкі, заработную плату, асабліва важна было вырашыць праблему з жыллём. І вось я вырашыла адпрацаваць у гэтым месцы і недарма, – успамінае Анастасія.
Калектыў прыняў дзяўчыну добра, дапамаглі асвоіцца на новым працоўным месцы. Зразумела, работа з людзьмі заўсёды складаная і непрадказальная: кожны чалавек асаблівы і патрабуе да сябе пэўнага падыходу.
– Зараз я з’яўляюся паставой медсястрой. Тэрмін маёй адпрацоўкі 2 гады, але ў планах застацца працаваць у пансіянаце і далей, – дзеліцца суразмоўца. – Дамагаць людзям – маё прызванне, і я ўсімі сіламі стараюся прымножыць свае веды, вопыт. У будучым хацелася б асвоіць курсы, звязаныя з медыцынай таксама, але яшчэ не вызначылася якія.
На пытанне, якія рысы характару павінны быць у медыцынскага работніка, Анастасія назвала вытрымку, моцны характар і, безумоўна, адказнасць, бо ў руках медыкаў – жыццё людзей.
Анастасія КІСЕЛЁВА.
Фота аўтара.
Оставить комментарий