Нехта з мудрых сказаў: “Урач і настаўнік – два заняткі, для якіх любоў да людзей абавязковая якасць”. Мікіта Зубар, урач-фтызіятр, таксама прытрымліваецца думкі, што галоўная якасць урача – спачуванне.
Ніхто не ведае правільнага адказу на пытанне: урачом нараджаюцца ці становяцца. Наш герой, нягледзячы на свой малады ўзрост, ужо мае пэўны вопыт у вобласці медыцыны, але ці ведаў Мікіта, будучы вучнем, што яго жыццё скла-дзецца менавіта так:
– Родам я з Гомеля. Адразу скажу, што мая сям’я не мае ніякага дачынення да медыцыны: бацька – слесар, маці – повар.
У школе палюбіліся такія прадметы, як хімія і біялогія, таму ў думках пра паступленне планаваў звязаць будучую прафесію менавіта з гэтымі прадметамі. Але лёс на мяне меў іншыя планы: па стане здароўя я не мог працаваць з хімікатамі, таму трэба было вырашаць, з чым я магу звязаць сваё жыццё. У выніку паступіў у Гомельскі медыцынскі ўніверсітэт. Мая сям’я стала галоўнай падтрымкай у гэтым рашэнні.
Вучобу ва ўніверсітэце лёгкай не назавеш. Цяжкасць узнікла ў першую чаргу ў тым, што на першых курсах увесь матэрыял агульны, а яшчэ трэба было ведаць усе тэрміны не толькі на рускай мове, але і на латыні. Пазней стала намнога лягчэй, бо вучэбны матэрыял звузіўся і мы маглі больш паглыблена вывучаць тую спецыяльнасць, якую абралі. На 5 курсе з’явілася магчымасць займацца навуковымі работамі, а многія пайшлі працаваць. 6 курс быў больш практычны, чым тэарэтычны.
Калі прыйшоў час выбару, я спыніўся на фтызіятрыі. Іншымі словамі, фтызіятрыя і пульманалогія – захворванне лёгкіх. Наша задача – своечасова выявіць праблему і, канешне, назначыць патрэбнае лячэнне. Самым распаўсюджаным захворваннем, з якім працуе ўрач-фтызіятр, з’яўляецца туберкулёз. Мы праводзім дыягностыку захворвання дыхальнай сістэмы і назначаем адпаведнае лячэнне.
Практыка мая праходзіла ў Гомельскім туберкулёзным дыспансеры ў двух аддзяленнях: пульманалагічнае і з хворымі на туберкулёз. На практыцы складаных момантаў не было, бо за намі быў замацаны ўрач, які ва ўсім дапамагаў і правяраў нас. Абавязкі на практыцы былі такія: за мной была замацавана пэўная палата. Мая задача – абследаваць, назначаць пацыентам лекі, назіраць за іх станам. Прыемны момант для кожнага ўрача – паляпшэнне стану чалавека, калі ты разумееш, што сапраўды дапамог. Асабліва было прыемна весці дыялог з людзьмі старэйшага ўзросту, бо яны вельмі любяць падзяліцца момантамі са свайго жыцця, перадаць мудрасць і вопыт маладому пакаленню, а некаторым, на жаль, проста не хапае ўвагі ад родных.
У Петрыкаўскую ЦРБ папаў па накіраванні. Бальніца маленькая, утульная, таму першыя ўражанні станоўчыя. На графік скардзіцца не буду, бо хапае часу на асабістае жыццё. Калі не трапляю на дзяжурствы, то працоўны дзень з панядзелка па пятніцу. Вялікі плюс маёй спецыяльнасці, у адрозненні, напрыклад, ад тэрапеўта – невялікая колькасць пацыентаў, а значыць і ўвагі больш можна надаць хворым. Але ёсць, канешне, і недахопы, бывае складана знайсці агульную мову з пацыентамі і іх роднымі, пераканаць у неабходнасці шпіталізацыі. Перад тым, як звязаць сваё жыццё з медыцынай, парэкамендаваў бы адразу вызначыцца з накірункам і зараней рыхтавацца. Магчыма, трэба пагаварыць з адпаведным урачом, каб даведацца пра тыя перавагі і недахопы, пра якія вам нідзе не раскажуць.
На пытанне, якімі рысамі характару павінен валодаць сапраўдны ўрач, адказаць цяжка. Думаю, што важная якасць усё ж такі спачуванне, бо многім людзям гэта жыццёва неабходна. А ў некаторых выпадках трэба быць стрыманым, каб усвядомлена прыняць правільнае рашэнне і не разгубіцца. Думаю, чалавеку, які не можа адрозніць чужы боль ад свайго, будзе цяжка ў медыцыне.
Наша прафесія неабходна людзям. Урач не мае права на памылку. Калі чалавек не ўпэўнены ў сваіх сілах, лепш выбраць іншую спецыяльнасць. Падчас маёй вучобы некаторыя студэнты разумелі, што не змогуць працаваць урачом і адлічваліся. Лепш зразумець гэта са спазненнем, чым не прызнаць ніколі.
Анастасія ФЕЛЬКІНА, фота аўтара.
Оставить комментарий