Штогод 2 красавіка адзначаецца Дзень яднання народаў Беларусі і Расіі. Гэты дзень сімвалізуе праверанае стагоддзямі сяброўства людзей, якія насяляюць дзве брацкія краіны – Рэспубліку Беларусь і Расійскую Федэрацыю.
Напярэдадні свята карэспандэнт раённай газеты сустрэлася са Святланай Ежковай, намеснікам дырэктара Петрыкаўскай сеткі публічных бібліятэк, ураджэнкай горада Петрыкава, дзяцінства і маладосць якой прайшла ў Расіі. Святлана вярнулася на Радзіму. Чаму? Адказ ў артыкуле.
– Я нарадзілася у нашым цудоўным горадзе Петрыкаве, – пачынае свой аповед Святлана. – Аднак, калі я была яшчэ дзіцям, бацькі прынялі рашэнне пераехаць у Расію, у горад Мурманск. Там я вырасла, закончыла школу, атрымала сярэднюю спецыяльную адукацыю па прафесіі бухгалтар-эканаміст. На гэтым вырашыла не спыняцца і набыць вышэйшую адукацыю. На 4-ым курсе вучобы ў Мурманскім гуманітарным інстытуце выйшла замуж і нарадзіла дачку. Але сэрцам я заўсёды была на беларускай зямлі. Мяне заўсёды цягнула ў Беларусь. Гэта невытлумачальнае пачуццё, вялікая любоў да роднай зямлі. Я захапляюся беларускай прыродай, яе прыгажосцю і спакоем. І, вядома, мяне заўсёды прыцягвалі людзі – адкрытыя, душэўныя і гасцінныя. Трынаццаць гадоў таму мы з мужам прынялі рашэнне вярнуцца на маю радзіму, і гэта было адно з лепшых рашэнняў у нашым жыцці, – дзеліцца зямлячка. – Мне пашанцавала. Практычна адразу пасля прыезду я даведалася пра вакансію ў раённай бібліятэцы. З удзячнасцю і шчырай сімпатыяй па сённяшні дзень стаўлюся да дырэктара бібліятэчнай сеткі, Таццяны Галіцкай, якая прыняла мяне на працу на час дэкрэтнага адпачынку аднаго з метадыстаў. Сёння нас аб’ядноўвае не толькі праца, але і моцнае сяброўства. Я старалася праявіць сябе з лепшага боку, і мне прапанавалі застацца на пастаяннай аснове. У 2021 годзе я была пераведзена на пасаду намесніка дырэктара, што стала для мяне вялікім гонарам і стымулам для далейшага развіцця. Муж паспяхова працуе майстрам на ГАКУ, а дачка, скончыўшы гімназію з залатым медалём, цяпер вучыцца на 5 курсе Гомельскага медыцынскага ўніверсітэта. З упэўненасцю магу сказаць, што Петрыкаўшчына стала для нашай сям’і месцам, дзе мы здабылі камфорт, дабрабыт і магчымасці для самарэалізацыі, – распавядае Святлана.
Беларусь і Расія – гэта больш, чым проста суседзі. Нас звязваюць агульная гісторыя, культура, духоўныя каштоўнасці і, самае галоўнае, моцнае сяброўства паміж нашымі народамі. Але, напэўна, самы яркі прыклад адзінства для Святланы – гэта сямейныя сувязі. Яе бацькі і сваякі да гэтага часу жывуць у Расіі, і Святлана з сям’ёй кожнае лета наведвае іх.
– Мы пастаянна на сувязі, дзелімся навінамі, абмяркоўваем важныя падзеі. Заўсёды адчуваем цяпло і ветлівасць, як у Расіі, так і ў Беларусі, – працягвае гераіня. – Што тычыцца прафесійнай дзейнасці, то нам ёсць чым ганарыцца і ў супрацоўніцтве з суседзямі. У 2024 годзе наша бібліятэка ўстанавіла цесныя партнёрскія сувязі з дзвюма расійскімі бібліятэкамі. Мы паспяхова правялі відэаканферэнцыю, якая стала адпраўной кропкай для далейшага супрацоўніцтва, і ўжо зараз актыўна плануем сумесныя мерапрыемствы на гэты год.
– Я хачу пажадаць жыхарам Беларусі і Расіі міру, дабра і працвітання! Няхай мацнее наша сяброўства і супрацоўніцтва ва ўсіх сферах. Няхай кожны дзень прыносіць новыя магчымасці і дасягненні. І, самае галоўнае, няхай у нашых сэрцах заўсёды жыве любоў да роднай зямлі і павага адзін да аднаго!
Марыя Тамко, фота аўтара.
Оставить комментарий