Люты – асаблівы месяц. Праз завеі і ледзяныя ўзоры на вокнах у нашыя сэрцы стукаецца цёплае, непераадольнае жаданне вярнуцца туды, дзе ўсё пачыналася. У гэтыя дні дарогі ўсіх пакаленняў вядуць да школьнага ганка.
Гавораць, што чалавек стварае свой лёс сам. Але калі прыгледзецца, то шмат у чым мы створаны нашай школай. Нашым характарам, прынцыпамі і нават звычкамі мы абавязаны тым дзесяці школьным гадам і людзям, якія былі побач.
Праз гады і дзесяцігоддзі дакладна разумееш: школа дала нам значна больш, чым формулы і правілы – яна дала нам компас, які дапамагае не збіцца са шляху, і веру ў тое, што любыя вяршыні дасягальныя. Менавіта тут, у гулкіх калідорах і ўтульных класах, з дзіцячай цікаўнасці выплаўляўся наш характар, а з нясмелых летуценняў – жыццёвыя мэты.
Школа, без перабольшання, – месца, дзе мы ўпершыню вучыліся галоўнаму: адчуваць іншага чалавека. Менавіта тут нараджалася магія сяброўства – таго самага, бескарыслівага, якое не ведае чыноў і дасягненняў. І сёння школьны сябар – гэта, бадай, адзіны чалавек, які памятае вас сапраўдным, яшчэ не прыкрытым бранёй дарослага вопыту.
Філасофія школы простая і глыбокая адначасова: гэта падмурак, на якім мы цягам усяго жыцця будуем свае замкі. І нават калі сцены гэтых замкаў з часам мяняюцца, аснова застаецца ранейшай. Таму прыйсці на сустрэчу выпускнікоў – гэта не значыць пахваліцца поспехамі. Гэта значыць на некалькі гадзін вярнуцца да сябе сапраўднага. Страсянуць пыл дарог і зноў стаць тым хлапчуком ці той дзяўчынкай, у якіх усё жыццё – наперадзе, а ў кішэні – толькі мара.
Шчыра кажучы, гэтыя лютаўскія сустрэчы-ўспаміны для многіх з нас – “ціхі прычал”, куды мы заходзім у пошуках сіл і натхнення.
І, вядома, гэтае свята немагчыма без слоў бясконцай падзякі нашым настаўнікам. Дзякуй вам, нашы шаноўныя, за цярпенне, якое здавалася бязмежным, і за мудрасць, каштоўнасць якой мы ў поўнай меры ўсвядомілі толькі праз гады. Вы былі нашымі навігатарамі ў акіяне жыцця, давалі нам не проста веды, а і часцінку сваёй душы і задавалі вектары нашага асобаснага развіцця.
Са святам, дарагія выпускнікі і настаўнікі! Няхай вечар сустрэчы стане часам добрых усмешак і шчырых абдымкаў, а повязі школьнага братэрства застаюцца непарыўнымі. Бо пакуль мы памятаем свае школьныя гады і вяртаемся ў школу – мы застаемся маладымі!
Оставить комментарий