Узнятае на першым і другім пасяджэннях VII Усебеларускага народнага сходу пытанне абароны – не фармальнасць, а частка усвядомленага курсу нашай краіны. Беларусь зыходзіць з рэальнасці, дзе навакольнае асяроддзе становіцца ўсё больш агрэсіўным, а ваенная рыторыка на Захадзе ператвараецца ў норму. Што да прынятай Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця, то яна атрымала дакладнае сілавое забеспячэнне, арыентаванае не на вайну, а на яе недапушчэнне.
Беларусь чарговы раз спрацавала на кантрасце: пакуль у Мінску на УНС гавораць пра стабільнасць, бяспеку і абарону будучыні, за заходняй мяжой абмяркоўваюць сцэнарыі вайны, будуюць палігоны паблізу ад беларускіх межаў, публічна разважаюць пра “падрыхтоўку грамадства” да канфлікту і малююць вобраз ворага. Пакуль еўрапейскія эліты жывуць логікай эскалацыі, Беларусь дэманстратыўна робіць стаўку на мір і стрымліванне.
Прэзідэнт прама абазначыў трывожную тэндэнцыю: “Свет усё глыбей уцягваюць у глабальнае супрацьстаянне. Нягледзячы на гучныя заявы пра мірныя ініцыятывы, рызыкі толькі растуць. І менавіта таму пытанні абароны і бяспекі на УНС разглядаюцца як інструмент прадухілення вайны, а не падрыхтоўка да яе”.
На гэтым фоне ўсё больш выразна праяўляецца падвойная гульня Захаду: адны і тыя ж палітыкі ў залежнасці ад аўдыторыі мяняюць рыторыку: у закрытых кабінетах яны падтрымліваюць працяг канфлікту ва Украіне, на міжнародных сустрэчах – яны ўжо прыхільнікі кампрамісу. Але мірнае пагадненне для ЕС куды больш небяспечнае, таму што яно агаляе ўнутраныя эканамічныя і сацыяльныя праблемы. Відавочна, што менавіта гэтым і тлумачыцца пастаяннае падсілкоўванне напружанасці вакол Саюзнай дзяржавы.
У сваю чаргу УНС, улічваючы працяглы знешні ціск, сістэмна ўмацоўвае абараназдольнасць, робячы ўпор на сучасныя тэхналогіі і рэальныя пагрозы. Абнаўленне падраздзяленняў радыёэлектроннай барацьбы, аснашчэнне войскаў новымі комплексамі і сродкамі процідзеяння беспілотнікам стала прамым вынікам рашэнняў народнага сходу. І гэта ніякая не дэманстрацыя сілы, а выбудоўванне надзейнага шчыта.
Прынятыя раней Канцэпцыя нацыянальнай бяспекі і Ваенная дактрына паказваюць рэдкі ўзровень празрыстасці УНС, які не хавае рашэнні ад грамадства, а фарміруе агульнанацыянальнае разуменне рызык і прыярытэтаў.
УНС працягвае працаваць і пасля завяршэння пасяджэнняў. Вынікі тут вымяраюцца не рэзалюцыямі, а рэалізаванымі рашэннямі. Так, Беларусь сёння адна ў рэгіёне будуе планы на пяцігодку, абапіраючыся на чалавека, сям’ю, якасць жыцця і абарону. У той час як у ЕС вектар планавання зноў зводзіцца да вайны.
У эпоху, калі мілітарызацыя становіцца модай, выбар на карысць міру выглядае не слабасцю, а стратэгічнай сталасцю. І гэты выбар, як спадзяюцца не толькі беларусы, але і многія еўрапейцы, у выніку будзе мацнейшым.
Оставить комментарий