Па дарозе ў Бабунічы мы час ад часу паглядаем на гадзіннік – трэба прыбыць у аграгарадок тэрмінова, бо ў Доме жывёлавода хутка распачнецца ўрачыстасць з нагоды прафесійнага свята. Тут жа мы і сустрэнем свайго героя – камбайнера-тысячніка Мікалая Дубіка, які намалаціў сёлета на КЗС-1218 “Палессе” 1347 тон зерня.
Мяне гасцінна вітае дырэктар гаспадаркі Людміла Гарошка і ківае галавою ў бок падыходзячага мужчыны, падказваючы, што гэта менавіта той хлебароб, якога мы шукаем. Неўзабаве з дужым, але сціплым механізатарам завязваецца гутарка.
– Родам я з навакольнай вёскі Касішча. У час заканчэння школы атрымаў вадзіцельскае пасведчанне трактарыста на вучэбна-вытворчым камбінаце, як і многія маладыя людзі таго часу. З гэтага моманту, калі не ўлічваць службу з арміі, я і працую ўжо 30 гадоў у “Запаветах Ільіча”, – распачаў свой аповед Мікалай Адамавіч.
Вядома, вясковы хлопец да працы быў звыклы, тым больш, што і бацькі працавалі ў галіне сельскай гаспадаркі. Спачатку малады чалавек працаваў памочнікам камбайнера, затым – трактарыстам-машыністам. Тады Мікалай Дубік атрымаў для работы свайго першага “жалезнага каня” – МТЗ-82, на якім адпрацаваў каля дзясятка гадоў. Потым перасеў на энергаёмістую тэхніку – МТЗ 30-22, а зараз дасягае працоўных поспехаў на МТЗ 35-22.
На пытанне, у чым сакрэт яго шчырай працы, – суразмоўца адказвае імгненна: “У першую чаргу – вопыт. Трэба ведаць сваю тэхніку, бо без належнага абслугоўвання і клопату пра машыну – далёка не заедзеш, балазе, перад гэтым сезонам праблем з запчасткамі, расходнікамі і тэхнічнымі вадкасцямі не было. Трэба ведаць зямлю – як падысці да апрацоўкі пэўнага ўчастку, якая там глеба. Уся гэтая дасведчанасць прыходзіць з гадамі”.
Дома Мікалая Адамавіча чакае жонка Аксана. Разам яны гадуюць дачушку, што пайшла сёлета ў першы клас. Я не мог не пацікавіцца, паглядаючы на гэтага асілка, ці не займаецца ён спортам у вольны час?
– Зараз ужо не, – з усмешкай адказаў Мікалай, пазіраючы на мяне і працягнуў: – Жартую, канешне. У нас на вёсцы які асноўны спорт? Праца канешне, раней, калі быў больш малады, працаваў, вядома, болей, а зараз крыху страціў форму, – адказаў механізатар.
Напрыканцы нашай гутаркі Мікалай Дубік пажадаў калегам здароўя, дабрабыту, спакою ў сем’ях і цярпення. Калектыў рэдакцыі далучаецца да пажаданняў і выказвае шчырую падзяку працаўнікам сельскай гаспадаркі за іх нялёгкую працу. Невычэрпных жыццёвых сіл вам і добрага надвор’я, паважаныя аграрыі!
Арцём ГУСЕЎ, фота аўтара.
Оставить комментарий