Штогод 29 кастрычніка адзначаецца Сусветны дзень барацьбы з псарыязам – міжнародная інфармацыйна-асветніцкая ініцыятыва, накіраваная на павышэнне дасведчанасці насельніцтва пра захворванне, яго прафілактыцы ўскладненняў і сучасных падыходах да лячэння.
Псарыяз уяўляе сабой хранічнае імуназапаленчае захворванне, пераважна пашкоджвае скуру. У аснове паталагічнага працэсу ляжыць парушэнне рэгуляцыі імуннага адказу, якое суправаджаецца паскоранай праліферацыяй і дыферэнцыяцыяй клетак эпідэрмісу. Клінічна захворванне праяўляецца ўтварэннем запаленчых асяродкаў з характэрным лускаваннем, свербам і сухасцю скуры. Псарыятычныя паражэнні могуць лакалізавацца на розных участках цела, уключаючы валасяную частку галавы, локцевыя і каленныя паверхні.
Захворванне мае шматфактарную прыроду. Істотнае значэнне маюць спадчынная схільнасць, асаблівасці функцыянавання імуннай сістэмы і ўздзеянне правакуючых фактараў. Абвастрэнню псарыязу могуць спрыяць стрэсавыя станы, інфекцыі, траўматычнае пашкоджанне скуры, курэнне, ужыванне алкаголю і некаторыя лекавыя сродкі.
Псарыяз з’яўляецца сістэмным захворваннем. У часткі пацыентаў магчыма развіццё псарыятычнага артрыту, які характарызуецца запаленнем суставаў, болевым сіндромам. Акрамя таго, у людзей з псарыязам могуць часцей сустракацца некаторыя сардэчна-сасудзістыя і метабалічныя парушэнні.
Сучасныя метады тэрапіі дазваляюць значна паменшыць выяўленасць клінічных праяў і кантраляваць актыўнасць захворвання. Лячэнне прызначаецца ўрачом індывідуальна і можа ўключаць вонкавую тэрапію, фотатэрапію, сістэмныя прэпараты і сучасныя таргетныя лекавыя сродкі.
Важнае значэнне маюць рэгулярнае медыцынскае назіранне, выкананне прызначанай тэрапіі і рацыянальны лад жыцця.
Неабходна памятаць: псарыяз не з’яўляецца інфекцыйным захворваннем і не перадаецца ад чалавека да чалавека. Павышэнне медыцынскай пісьменнасці і адмова ад стыгматызацыі пацыентаў з’яўляюцца важнымі складнікамі грамадскага здароўя.
Таццяна Шчучэнка, інструктар — валеолаг ДУ «Петрыкаўскі раённы ЦГЭ»
