Штогод 14 кастрычніка (па новым стылі) праваслаўныя хрысціяне адзначаюць адно з самых светлых і любімых святаў – Пакроў Прасвятой Багародзіцы.
Яго карані сыходзяць далёка ў мінулае, у сярэдзіну X стагоддзя, у Канстанцінопаль.
Тады, у нядзельны дзень 1 кастрычніка 910 года, ва Ула-хернскім храме ішло начное набажэнства. Гараджане маліліся аб выратаванні ад ворагаў, якія ім пагражалі. Сярод тых, хто маліўся, быў і блажэнны Андрэй са сваім вучнем Епіфаніем. У нейкі момант, падняўшы вочы да скляпенняў храма, Андрэй убачыў неверагоднае відовішча: па паветры ішла Сама Багародзіца. Спачатку Прачыстая доўга і са слязамі малілася пра людзей, якія стаялі ў храме. А затым адбылося тое, што назаўсёды ўвайшло ў гісторыю хрысціянства: Яна зняла са Сваёй галавы зіхатлівае покрыва (амафор) і распасцёрла яго над усімі, хто маліўся, нібы абараняючы іх ад любых бед – бачных і нябачных. Неўзабаве асада з горада была знята.
Але Пакроў – гэта не проста гістарычнае ўспамінанне аб цудзе ў Візантыі. Гэта рэальнасць, якая працягваецца ўжо больш за тысячу гадоў.
З таго самага моманту, як Ісус Хрыстос, паміраючы на крыжы, усынавіў увесь чалавечы род Сваёй Маці (звярнуўшыся да апостала Іаана Багаслова: «Вось, Маці твая!»), гэта нябеснае заступніцтва не перапынялася ні на адзін дзень.
Маці і дзіця… Давайце задумаемся над гэтымі простымі, але бясконца глыбокімі словамі. Ці ёсць на зямлі сувязь чысцейшая, мацнейшая і святлейшая? Напэўна, няма. І як жа важна ведаць, што там, на нябёсах, у кожнага з нас ёсць Заступніца, якая любіць нас безумоўнай матчынай любоўю.
І няхай сёння мы не бачым зіхатлівых амафораў пад скляпеннямі храмаў, вочы веры здольныя заўважыць гэты покрыў у самых простых рэчах. Ён – у нечаканай дапамозе ад незнаёмца, у своечасова сказаным суцяшальным слове, у выздараўленні безнадзейна хворага блізкага чалавека, у буры, якая сціхае ўнутры ўласнай душы.
Няхай жа кожны з нас у гэты светлы дзень знойдзе час для ціхай малітвы. Заглянем у сваё сэрца, падзякуем Нябеснай Заступніцы за Яе нябачную прысутнасць у нашым жыцці і папросім міру – для нашых сем’яў, для нашай зямлі і для нашых душ. Бо пакуль мы памятаем, што ў нас ёсць Маці на нябёсах, здольная абараніць ад любой бяды, у свеце заўсёды ёсць месца надзеі, веры і бясконцай любові.
Святлана Тарасевіч.
