Кожны раз, прыязджаючы ў гарадскі пасёлак Капаткевічы, я вяртаюся дадому. Да людзей, якіх ведаю і люблю, да прыгожых мясцін, дзе з задавальненнем праводзіла час. У гэты раз нагода для паездкі была неверагодна прыемнай: творчы вечар Алены Антанішынай, маёй настаўніцы па класе фартэпіяна. 

Усё ж такі было каханне

Пяць гадоў дырэктар дзіцячай школы мастацтваў выношвала ідэю ўстроіць сабе бенефіс, але вынесці на суд гледачоў свой творчы багаж адважылася толькі зараз.
Напэўна, таму што прыйшоў час расказаць, а дакладней праспяваць, пра свае пачуцці, перажыванні і … каханне.

Забягаючы наперад, скажу, што суботні вечар у Капаткевіцкім Доме культуры быў па-хатняму душэўным. Лірычныя і філасофскія песні расчулілі гледачоў, мяркуючы па слязінках у вачах, да глыбіні душы.

– Мне пашанцавала ў жыцці, таму што педагагічная дзейнасць, якой я займаюся з задавальненнем, непарыўна звязана з творчасцю, – у прадмове да канцэрта сказала Алена Сяргееўна. – Ёсць магчымасць расказаць пра ўсё праз песні і маналогі. У гэтым го-дзе ў мяне некалькі юбілеяў: дзве пяцёркі ва ўзросце, 35 гадоў займаюся педагагічнай дзейнасцю і 15 гадоў на кіруючай пасадзе. Так ужо супала, што канцэрт арганізаваны ў дзень нараджэння знакамітага артыста і барда Уладзіміра Высоцкага. Калі як не сёння аддаць даніну музыцы?

Па словах Алены Сяргееўны, ёй цяжка было вырашыцца на гэта выступленне. Страх быць незразумелай і недарэчнай доўгі час браў верх, але творчаму чалавеку заўсёды хочацца падвесці выніковую рысу ў жыцці, і яна адважылася. Гэты канцэрт і ёсць вынік вялікай шматгадовай працы.

Песні ў першым аддзяленні былі прысвечаны сям’і, дачцэ Аляксандры, сыну Антону і маме Яўгеніі Апанасаўне. У другім ад-дзяленні выступілі вучні, выканаўшы фартэпіянныя творы Баха, Рахманінава, Грыга, Бёрвела.

Так, свае музычныя навыкі гледачам прадэманстравалі Глеб Гадун – хлопец цяпер вучыцца разьбе па дрэве ў Гомельскім каледжы мастацтваў, але не губляе смак да музыкі. Марыя Кушнер, якая вучыцца ў Мазырскім дзяржаўным музычным каледжы, і пяцікласнік Кірыл Вашкоў, чыё музычнае развіццё зараз у самым разгары.

– Музыка нікога не адпускае, – працягнула артыстка. – Усе мае вучні, так ці інакш, вяртаюцца да яе. Нехта адразу ж пасля заканчэння музычнай школы паступае ў каледж, развіваючыся на больш высокім прафесійным узроўні, хтосьці праз гады садзіцца за інструмент і ўспамінае школьную праграму. Радуе, што ёсць тыя, хто піша музыку ці выконвае песні ўласнага сачынення. Я сваімі вучнямі часцей за ўсё ганаруся.
Творчыя людзі, перш за ўсё, зараджаюць любоўю да мастацтва сваіх уласных дзяцей. У праўдзівасці гэтых слоў мы пераканаліся, пачуўшы выступленне Антона Антанішына.
Хлопец пасля заканчэння музычнай школы з непахіснасцю заявіў, што з музыкай скончана, зачахліў гітару і … абраў тэхнічную спецыяльнасць у БДУІР. Але насенне, якое пасаджана яшчэ ў дзяцінстве, узрасло.

Праз час юнак адчуў патрэбу ў музыцы. Да таго ж музычны напрамак – адзін з перспектыўных ў цяперашні час. Разам з таварышам па ўніверсітэце Антон піша музыку і выступае на студэнцкіх мерапрыемствах. У вакальным выкананні і ўменні трымацца на сцэне адчуваўся прафесіяналізм.

У рэпертуары нашай выканаўцы ў асноўным песні Алены Ваенгі, чыя творчасць прываблівае лірызмам і філасофскай насычанасцю.
Гледачам роднага пасёлка ў гэты вечар Алена Сяргееўна раскрылася як майстар размоўнага жанру, выканаўшы маналогі Алены Сцепаненка. Так багацце лірыкі і суму разбавілася бліскучым гумарам.

Варта прызнаць, што камедыйны жанр гераіня імпрэзы асвоіла на высокім узроўні, за што і атрымала справядлівую ацэнку – гучныя і працяглыя апладысменты.
Дзве гадзіны праляцелі непрыкметна. У кожнай песні, якая прагучала ў гэты вечар, была свая перадгісторыя. Мяркуючы па рэакцыі залы (а гледача не падманіш) я прыйшла да высновы, што людзям сёння не хапае такіх цёплых, шчырых, высокамастацкіх сустрэч. Ніхто не сышоў з залы абыякавым.

Магчыма, у час свайго выступлення, настаўніца музычнай школы адчула сябе сапраўднай артысткай, любімай і запатрабаванай. Нягледзячы на тое, што за акном студзень, ёй дарылі жывыя кветкі. Гэта быў сапраўдны аншлаг.
Гледачы – дзеці, сваякі, блізкія сябры, калегі, вучні і проста людзі, якія неабыякавыя да творчасці землякоў, апладзіравалі стоячы.
Ведаеце, гэта па-сапраўднаму выдатна бачыць чалавека, які самааддана любіць сваю прафесію. Усё, што ў гэты вечар рабіла Алена Сяргееўна, было прасякнута адным пачуццём – любоўю.

Нам застаецца спадзявацца на тое, што бенефіс Алены Антанішынай стане стартам і добрым прыкладам для іншых таленавітых людзей: не трэба баяцца выходзіць на сцэну, калі ёсць што паказаць гледачу.
У чарговы раз мы ўсе пераканаліся, што мары, нават самыя неверагодня, ажыццяўляюцца.

Наталля ЧАРНЯЎСКАЯ.
Фота аўтара.

Оставить комментарий

avatar
  Подписаться  
Уведомление о